castelán – inglés – catalán – eúscaro

AEDO56

Europa!

Onde enceta Europa? Onde remata? Que fronteira, que pobos, que cordilleiras a limitan? Teríamos que chamala Europa como a chaman en Suecia? Ou, seica, Europe como lle din en Inglaterra? Ou Evropa como en serbocroata? É Europa un signo de separación ou máis ben unha promesa de apertura, unha abertura xeográfica, económica, política? Defínese Europa polo que nos diferenza ou polo que nos fai iguais, polos nosos desexos ou polos nosos temores? E, por que, por todos os deuses, Europa leva o nome dunha princesa fenicia?

Sexan cales sexan as respostas a estas preguntas, unha cousa é certa: as historias levan viaxando desde sempre ao longo de Europa, sen precisar pasaporte nin visado, traendo consigo aquilo que necesita ser contado e compartíndoo xenerosamente con todos aqueles que quixeron escoitalo.

Mais, se ben as historias non teñen fronteiras, si teñen raíces, poderosas raíces, raíces que poden ser de dous tipos: das que penetran profundamente na terra ou das que a sucan expandíndose ao longo da superficie. As raíces da narración oral comparten estas dúas características, penetrando profundamente na cultura na que naceron, pero apertan tamén outros xeitos de comprender o mundo, medran noutras terras, adaptándose á lingua local e a todo o que a arrodea. 

castelán – inglés – catalán – eúscaro

 

Contamos contos e narramos historias para atoparnos nelas.

Dámoslles voz a través do aire que respiramos, para que a súa frecuencia resoe  no que escoita.

Contamos historias antigas e modernas a través do noso corpo e o xeito de nos expresarmos.

Contamos dende o noso interior, deixando espazo ao baleiro para que este poida expresarse.

Por iso respiramos as palabras que entregamos oralmente a quen escoita.

O resto, acontece só, ninguén intervén.

As historias xorden do BaleirO do narrador, do seu CerO, que é Oxíxeno, e dende aí,  despréganse na Oralidade. 

Dende a Oralidade, a través do Oxíxeno, dese CerO, volven ao BaleirO de cadaquén. 

Do silencio ao silencio, pasando pola voz do narrador.

 

Traducido por Charo Pita

castelán

Os galegos, de chorar, choramos os sete chorares, e de falar, falamos os sete falares.

Había ben tempo que tiñamos o desexo de que a nosa cidade fose o eco das historias da nosa tradición e por suposto das doutras culturas que ao cabo son as mesmas. A nosa pretensión era acadar esa emoción que nos transmiten os contos.Escollemos horas e cenários que contribuísen a facelo case perfecto porque na nosa cidade pódense contar e escoitar historias ao carón da muralla que alá polo medievo arrodeaba Pontevedra, nas ruínas dun mosteiro, tamén no edificio civil máis antigo da cidade que seica agocha no seu pozo o tesouro dun coñecido pirata da nosa terra, ou mesmo debaixo da terra.

Foi na primeira fin de semana do mes de xuño do ano 2012 cando fixemos realidade a primeira edición de Sete Falares, un encontro de contadores de historias.

A resposta da xente superou as nosas previsións, tivemos a sensación de que nesa fin de semana na nosa Pontevedra non se falaba doutra cousa, na resaca chegaron os parabéns e no noso balance quedou acordado que había que preparar a seguinte.

Nesta cidade ao longo do ano hai numerosas actividades relacionadas cos contos, moitas delas van dirixidas a público infantil e a asistencia a todas elas é masiva. Aí xurdiu a idea, ao ver a ilusión coa que os adultos acompañaban aos seus pequenos. Pensamos en como lles prestaría a eles recuperar ese momento de se sentar, parando o tempo para escoitar una historia.

castelán / inglés / catalán / euskera

 

A narración oral pode chegar a se converter nun formidable vector para o restablecemento da democracia, e iso por tres razóns principais.

1.- POLO SEU CONTIDO, xa que as historias falan do humano:

Os contos tradicionais abordan todas as cuestións que teñen que ver co individuo como parte da sociedade. Pero tamén se ocupan dos grandes interrogantes da existencia naquilo que se relaciona coa clave do misterio da vida, sen explicacións realistas e pesadas. Conectan, a través do simbólico, os soños, a poesía, cunha conexión realmente emancipadora, tanto dende o punto de vista da liberdade da imaxinación, como na comprensión dos mecanismos do desenvolvemento psicolóxico da persoa. O optimismo é obrigatorio: os nenos poden cambiar o seu destino aprendendo o que é bo para eles e o que se debe evitar.

Sexamos narradores ou sexamos oíntes, podemos, e debemos, desenvolver unha visión da vida baseada na solidariedade e a coraxe e con visión de futuro. Desta forma a aproximación ao conto pode ser realizada por cada un en función da súa propia lectura e de xeito ameno e emotivo. Como dicía o griott de Mali "Hampate-Ba": os contos divirten os nenos, os adultos reláxanse despois do traballo e fan filosofar ás cabezas canas. Noutras palabras, os contos poden reunir as tres partes que cohabitan dentro de nós mesmos: o afectivo, o lúdico e o cognitivo.