castelán / catalán / éuscaro / inglés 

As asociacións AEDA, ANIN, LA FAULA, GNOA, MANO y NOGA, e todos os narradores e narradoras que forman parte das mesmas, manifestamos publicamente o noso desacordo coa práctica conxelación dende hai anos, dos orzamentos destinados ás sesións e espectáculos de contos en moitas das bibliotecas públicas onde desenvolvemos o noso desempeño profesional. 

Contar contos de viva voz ante un público require de esforzo e moita preparación, comezando pola selección de relatos, a procura de recursos narrativos que fagan á historia atractiva e rematando polo manexo de situacións ás veces complicadas cando traballamos ante decenas de persoas con idades e intereses variados.

Contar contos de xeito profesional é un oficio esixente: require seguir formándose a pesar dos anos de experiencia percorrendo centros educativos, bibliotecas, teatros, prazas... con públicos moi variados e en contextos moi diferentes. Por iso pensamos que é necesaria unha remuneración xusta que nos permita afrontalos gastos derivados do oficio.

As persoas que narramos en bibliotecas realizamos un labor artístico que afunde as súas raíces na tradición. Contar contos, cando se fai de xeito profesional, é unha actividade íntima, estimulante e moi valorada por todos os públicos, sexan bebés, escolares, adolescentes ou persoas adultas. 

Como profesionais, cotizamos á seguridade social pagando as nosas cotas de autónomos, seguros sociais, impostos que corresponden á actividade, seguro de responsabilidade civil, pero por riba temos moitos máis gastos asociados: vehículo ou transporte, dietas, xestoría, etc. Recomendamos ler este artigo onde se explica este asunto polo miúdo. 

Por contextualizar esta reivindicación, cabe mencionar que dende o 2020 ata o día de hoxe, o Índice de Prezos ao Consumo (IPC) aumentou case un 20% (ver aquí) mentres que o Salario Mínimo Interprofesional fíxoo nun 50%. Nalgunhas bibliotecas e institucións responsables das campañas de animación á lectura, os cachés para persoas profesionais  da narración oral non só non se teñen incrementado de xeito proporcional, se non que dende hai anos se manteñen practicamente intactos. Este artigo sobre “Como elaborar un orzamento de narración oral” pode ser esclarecedor neste senso. 

Pensamos ademais que en moitas ocasións se ten producido un agravio comparativo respecto a outras actividades culturais, deportivas ou de ocio cunha dotación orzamentaria máis xusta. 

Por todo isto, o colectivo de narradores e narradoras profesionais de España instamos a que as persoas responsables de asignar, aprobar os orzamentos e programar nas institucións públicas valoren o noso oficio e bo facer como cremos que o merece, tal e como o público o fai. 

Este manifesto está asinado por todas as asociacións de narración oral de España: AEDA, Asociación de profesionales de la narración oral de España – ANIN, Associació de narradores i narradors (Cataluña) – LA FAULA, Associació catalana de professionals de la narració oral – GNOA, Gremio de la narración oral en Andalucía – MANO, Asociación madrileña de narración oral – NOGA, Colectivo de narración oral galega. 

Feliz / Feliç / Feliz / Happy 2025 Zoriontsu

catalán / euskera / castelán / inglés

castelán

Constitúese NOGA a Asociación de Narración Oral Galega, unha das artes máis populares da Galiza!

O colectivo de Narración Oral Galega NOGA celebrou a súa constitución como asociación o pasado 1 de Outubro e xa conta con máis dunha trintena de profesionais.

A asemblea constituínte tivo lugar no marco do FIOT de Carballo, onde acudiron narradoras e narradores orais de todo o país.

Durante a Asemblea as asociadas reflexionaron sobre aspectos como a dignificación do traballo en termos de visibilidade e condicións laborais ou a necesidade de ser interlocutoras para as institucións.

Por outra banda, púxose de manifesto un eixo imprescindible: o compromiso coa lingua galega por parte das profesionais que forman parte do colectivo. 

Somos e contamos en galego.

catalán / euskera / castelán / inglés

PREÁMBULO

A narración oral está considerada pola UNESCO Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade. O colectivo de narradoras e narradores orais profesionais traballa ao longo do ano para levar os contos contados a todos os recunchos deste país, desde os grandes teatros en cidades populosas ata escolas unitarias en lugares de poucos habitantes, desde bibliotecas empeñadas en manter viva a palabra falada cunha programación continua, ata os grandes eventos e festas da narración oral que convocan milleiros de persoas e que se celebran de ano en ano.

Esta é unha actividade artística de proximidade, humilde e de fonda tradición que se soubo adaptar aos cambios e ás circunstancias a pesar do seu carácter efémero e fráxil. Con todo, a crise provocada pola pandemia do Covid-19 preséntase coma unha seria ameaza para o noso oficio. 

Non supuxo só o cese da nosa actividade no inicio da nosa tempada alta, senón que nos aboca a uns meses sen posibilidade de traballar e, por riba, de obter ingresos. Nestes momentos, as previsións máis optimistas (unha vez coñecido o plan de desescalada do Goberno) para a volta con certa normalidade, ao noso traballo, falan do último trimestre do presente ano, pero a aparición de novos brotes pode alongar os ceses ou o traballo precario ata mediados ou finais de 2021. É moito tempo, demasiado. Sen  unhas condicións mínimas, cando todo isto pase, este colectivo de profesionais da narración oral podería quedar moi esgotado ou, directamente, podería ter desaparecido.

Por este motivo elaboramos o presente documento que inclúe unhas propostas económicas que consideramos básicas para a supervivencia das narradoras e narradores orais profesionais.